Neverovatno otkriće: Mumije iz Sahare stare 7.000 godina pripadaju nepoznatoj grani ljudske loze

Reč je, kako prenosi Juronjuz, o ostacima otkrivenim u stenovitom skloništu Takarkori, iz perioda poznatog kao "Zelena Sahara", kada je današnja pustinja, između pre oko 14.800 i 5.500 godina, bila oblast bogata jezerima, močvarama, travnjacima i savanama, pogodna za poljoprivredu, stočarstvo i trajna ljudska naselja. Istraživanje je predvodila arheogenetičarka Nada Salem sa Instituta "Maks Plank" za evolucionu antropologiju, a tim naučnika je analizirao DNK dve prirodno očuvane ženske mumije iz neolita, za koje se smatra da su bile stočarke.

Iako su ekstremni sušni uslovi Sahare izuzetno nepovoljni za očuvanje genetskog materijala, fragmenti DNK koji su uspešno izolovani pružili su dragocene informacije o poreklu i međusobnim vezama drevnih afričkih populacija. Rezultati analize pokazuju da mumije iz Takarkorija pripadaju takozvanoj "populaciji duha", terminu koji naučnici koriste za ljudske grupe čije je postojanje do sada bilo pretpostavljeno isključivo na osnovu slabih genetskih tragova u DNK savremenih ljudi, bez direktnih arheoloških ili fosilnih dokaza. Prema nalazima studije, genetska linija kojoj su pripadali stanovnici Takarkorija potiče iz do sada nepoznate severnoafričke populacije, koja se veoma rano, pre oko 50.000 godina, odvojila od zajednica u podsaharskoj Africi.

Taj period se poklapa sa vremenom kada su prvi moderni ljudi počeli da se šire van afričkog kontinenta, što ovu populaciju čini posebno značajnom za razumevanje ranih faza ljudske evolucije. Studija dodatno ukazuje na blisku genetsku povezanost stanovnika Takarkorija sa lovcima-sakupljačima iz pećine Taforalt u Maroku, čiji ostaci su stari oko 15.000 godina. Jedan od zanimljivijih nalaza odnosi se na prisustvo neandertalskih gena.

Dok je kod populacije iz Taforalta utvrđeno da poseduje oko upola manje neandertalske DNK u poređenju sa današnjim ljudima van Afrike, kod stanovnika Takarkorija taj udeo je čak deset puta manji, ipak, oni i dalje imaju više neandertalskih genetskih tragova nego podsaharske populacije iz istog perioda, što ukazuje na ograničene, verovatno posredne kontakte sa neandertalcima.

Naučnici smatraju da je dugotrajna izolacija ove zajednice delimično bila posledica izuzetno raznovrsnih ekosistema Zelene Sahare, sa jezerima, močvarama, šumama, savanama i planinskim područjima, koji su prirodno ograničavali kontakte između ljudskih grupa. Istraživači ističu da se ispod peska Sahare verovatno i dalje kriju brojni arheološki ostaci iz ovog izgubljenog sveta, koji bi mogli da dopune saznanja o načinu života u Sahari pre nego što se klima promenila i region postao jedna od najsurovijih pustinja na planeti.