Prva kafana u Evropi otvorena je u Beogradu: Bila je kulturno središte u kojoj su stvarali najveći umovi, a stalni gost bio je i Vuk Karadžić

Ovaj događaj vezuje se za period nakon Osmanskog osvajanja Beograda 1521, kada su Turci u grad doneli običaj ispijanja kafe na javnim mestima. U toj prvoj kafani služila se isključivo crna kafa, pa se veruje da je upravo po tom napitku i nastao naziv „kafana“. Među najpoznatijim mestima tog vremena pominje se i legendarni „Crni Orao“.
Već početkom 20. veka, Beograd je bio pravi centar kafanskog života i imao oko 300 kafana. Pojedine ulice bile su prave žile kucavice boemije: današnja Makedonska ulica imala je čak 17 kafana na svega četrdesetak kuća, dok je na Trg Republike bilo njih 16. Ništa manje živopisne nisu bile ni Dubrovačka ulica, Varoš kapija, Terazije, Slavija i Skadarlija.

Kafane nisu bile samo mesta za piće i zabavu, već i kulturna središta u kojima su stvarali i boravili najveći umovi tog vremena. Priča se da su među redovnim gostima bili Đura Jakšić, Laza Kostić, Vojislav Ilić, Janko Veselinović, Laza Lazarević, Stevan Sremac, Branislav Nušić i Tin Ujević.

Najstarija kafana u Beogradu koja i danas radi je čuvena "Znak pitanja", smeštena nadomak Saborne crkve. Podignuta je u kući diplomate Nauma Ička, a posebnu vrednost, prema čestim pričama, ima podatak da je njen redovan gost bio Vuk Stefanović Karadžić. Upravo zbog toga, ova kafana smatra se i prvim čitalištem „Srpskih novina“.
Nezaobilazno mesto beogradske boemije je i "Tri šešira" u Skadarliji. Osnovana 1864. godine, prvobitno je nosila naziv "Vinsko vrelo", a današnje ime dobila je po radionici šešira koja se ranije nalazila na tom mestu.

Od prve šoljice kafe na Dorćolu do boemskih večeri u Skadarliji, kafane su ostale neizostavan deo identiteta Beograda, mesta gde se istorija, kultura i svakodnevni život susreću uz neizostavnu šoljicu kafe.