Balašević ga je nazivao svojim jedinim rivalom, a on se povukao sa scene: Zašto je legenda jugoslovenske muzike nestala na vrhuncu slave?

Miladin Šobić bio je jedan od onih umetnika čije se ime izgovara sa posebnim poštovanjem širom prostora bivše Jugoslavije. Iako je iza sebe imao karijeru koja je obećavala mnogo više, odlučio je da se povuče u trenutku kada je bio na samom vrhuncu popularnosti, ostavljajući publiku bez odgovora i muziku bez jednog od svojih najautentičnijih glasova.

Rođen 7. januara 1956. godine u Nikšiću, Šobić je detinjstvo i mladost proveo u rodnom gradu, gde je završio i srednju školu. Kasnije je otišao u Dubrovnik, gde je upisao Fakultet za turizam. Upravo tokom studentskih dana počeo je da stvara pesme koje će ga kasnije učiniti prepoznatljivim imenom na muzičkoj sceni.

Njegov profesionalni početak vezuje se za 1975. godinu i singl "To sam ja / Zazvoni zvono", koji je najavio dolazak posebnog kantautora.

Tokom osamdesetih objavio je dva albuma koji su stekli veliku popularnost. U pitanju su album "Ožiljak" (1981) i "Umjesto gluposti" (1982), pri čemu je drugi ostvario i platinasti tiraž, to jest prodat je u izuzetno velikom broju primeraka.
Iako je snimio i treći album, "Barutana ljubavi", on nikada nije zvanično objavljen, što je dodatno doprinelo misteriji koja i danas prati njegov lik i delo.

Na vrhuncu karijere, nakon teške porodične tragedije i smrti sestre, Šobić je doneo tešku odluku, potpuno se povukao iz javnosti i prestao da se bavi muzikom. Povratak u Nikšić označio je i kraj njegove javne umetničke priče, a iznenadni nestanak sa scene godinama je podsticao razne spekulacije, od priča o potpunoj izolaciji do glasina o monaškom životu.
Koliko je bio cenjen među kolegama, najbolje pokazuju reči Đorđa Balaševića, koji ga je opisivao kao izuzetnog muzičara i gitaristu, ističući da je njegovim povlačenjem scena izgubila jednog od njegovih najjačih stvaralačkih "rivala".

Iako su se godinama pojavljivale priče o mogućem povratku, Šobić se muzici nikada nije vratio. Početkom 2013. godine doživeo je moždani udar, nakon čega je hospitalizovan i operisan u Kliničkom centru Crne Gore. U pokušaju da mu se pomogne, njegova diskografija je ponovo objavljena, a prihod je usmeren u fond za lečenje.
Njegov doprinos umetnosti ipak nije ostao bez priznanja. Dodeljene su mu prestižne nagrade, uključujući "18. novembar" grada Nikšića 2013. godine, kao i državno priznanje "13. jul" 2016. godine, čime je njegovo stvaralaštvo i zvanično potvrđeno kao deo kulturnog nasleđa Crne Gore.

Iako se povukao iz javnosti, muzički trag koji je ostavio ostaje snažan i prepoznatljiv, a njegova priča i dalje se prenosi kao jedna od najvećih enigma regionalne muzičke scene.