Na manje od 100 km od Beograda nalazi se banja sa „živom vodom“: Prati je neobična legenda

Na manje od stotinu kilometara od Beograda nalazi se banja čija istorija nije zapisana samo u dokumentima već i u narodnim pričama. Meštani su njenu vodu nazivali „živom“, verujući da pomaže ljudima i konjima da se oporave od različitih tegoba i povrate snagu.

Priča kaže da bi se onaj ko provede određeno vreme u ovoj vodi brzo osećao bolje. Upravo iz tog verovanja nastaje naziv „živa voda“, koji je ostao sačuvan u pamćenju ljudi iz tog kraja.

Reč je o Banji Vrujci, smeštenoj podno planine Suvobor, nedaleko od Mionice i Ljiga. Iako nema popularnost najvećih domaćih banjskih centara, njena prošlost i položaj daju joj posebno mesto na turističkoj mapi Srbije.

Predanje o vodi koju su poznavali i rimski legionari

Pretpostavlja se da su još rimski legionari, u vreme kada su vladali ovim područjem, poznavali svojstva vode Banje Vrujci. Ipak, za takvu tvrdnju ne postoje pisani tragovi niti materijalni dokazi, već samo verovanje koje se dugo čuva u narodu.

Prvo pisano svedočanstvo o korišćenju termomineralnih voda u ovoj banji potiče iz prvih decenija 19. veka. Zabeleženo je da je 1835. godine na mestu današnje banje postojala „topla voda koja izvire iz kamena“.

Ljudi su ovu vodu tada koristili zbog reumatskih, nervnih i kožnih oboljenja. Nije bilo neuobičajeno ni da je natoče i ponesu kući kako bi je kasnije pili po potrebi.

Pre uređenih bazena postojala je „divlja banja“

Sve do prve polovine prošlog veka u Banji Vrujci nisu postojala kupatila niti uređen prostor namenjen lečenju. Voda je korišćena u prirodnom okruženju, zbog čega je ostala sačuvana priča o „divljoj banji“.

Kao početak razvoja savremenog banjskog lečilišta uzima se 1938. godina. Nešto više od jednog veka posle prvog pisanog pomena, izgrađeno je prvo kupatilo, nazvano po čuvenom srpskom vojskovođi vojvodi Živojinu Mišiću.

Kupatilo „Vojvoda Mišić“ podignuto je na izvorima termomineralne vode. Petnaest godina kasnije izgrađene su i svlačionice uz bazene namenjene ženama i muškarcima, koji su se nalazili u okviru kupatila.

Kako je Banja Vrujci dobila današnji izgled

Nekoliko decenija posle završetka Drugog svetskog rata banja počinje intenzivnije da se razvija. Grade se novi smeštajni kapaciteti, javni bazeni i objekti namenjeni lečenju.

U tom periodu lečilište dobija status organizovanog turističkog centra i postepeno poprima izgled prave banje. Vrujci možda nisu među najpoznatijim i najposećenijim banjama u Srbiji, ali ih blizina Beograda, Valjeva i Mionice čini zanimljivom polaznom tačkom za istraživanje tog dela zemlje.

Priča o „živoj vodi“, nekadašnjoj „divljoj banji“ i prvom kupatilu izgrađenom na samim izvorima daje Vrujcima ono što mnogi poznatiji turistički centri nemaju, spoj termomineralne vode, istorije i narodnog predanja koje se čuva gotovo dva veka.