Čovek iz pesme Riblje čorbe zaista je postojao: Malo ko zna priču o Žiki Živcu

Međutim, ono što mnogi ne znaju jeste da Žika Živac nije bio izmišljeni lik.

Njegovo pravo ime bilo je Živorad Savković, a tokom godina oko njegovog života isplele su se brojne priče. Neke su se pojavljivale u medijima, neke su prepričavane među ljudima koji su tvrdili da ga poznaju, dok je druge danas gotovo nemoguće proveriti.

Upravo zbog toga njegovu biografiju nije lako odvojiti od mita koji je vremenom nastao oko njegovog imena.

Priča o putu u Nemačku

Jedna od najpoznatijih priča vezuje Žiku Živca za Arkana i događaj koji se navodno odigrao tokom njegovog letovanja sa porodicom.

Prema toj verziji, Savković je tada pozvan da se vrati u Beograd. Navodno je prekinuo odmor, sastao se sa Arkanom, a zatim sa njim krenuo automobilom prema Nemačkoj.

Na granici je, prema tim navodima, usledilo hapšenje.

Priča se godinama prepričavala uz tvrdnju da je u automobilu pronađena velika količina heroina i da je Savković zbog tog slučaja proveo oko deset godina u zatvoru. Posebno mesto u legendi zauzima tvrdnja da tokom robije nikoga nije odao.

Upravo taj motiv lojalnosti dodatno je doprineo stvaranju mita o Žiki Živcu.

Svedočenje generala Mileta Novakovića

O jednom od tih događaja svojevremeno je govorio i penzionisani general Mile Novaković u emisiji Milomira Marića.

Novaković je izneo tvrdnju da se u bunkeru Arkanovog „mercedesa“ nalazilo oko deset kilograma heroina, kao i da se znalo da se Arkan u to vreme bavio trgovinom droge, dok su taj posao, prema njegovim rečima, obavljali drugi ljudi.

Govoreći o putu u Nemačku, Novaković je naveo i da su tamo bili namamljeni preko čoveka koji je radio za nemačku policiju.

Važno je, međutim, ove navode posmatrati kao svedočenje i verziju događaja izrečenu u televizijskoj emisiji, a ne kao potpuno dokumentovanu činjenicu. Upravo takve priče predstavljaju veliki deo onoga što je godinama građeno oko imena Žike Savkovića.

Kako je nastala legenda o Žiki Živcu

Priče o ljudima iz tadašnjeg beogradskog podzemlja često su prelazile granicu između stvarnih događaja i gradskih legendi.

Jedan događaj bi bio ispričan u kafani, zatim prenet nekome drugom, pa bi se vremenom dodavali novi detalji. Mediji i televizijske emisije dodatno su širili takve priče, pa je posle nekoliko decenija teško utvrditi gde se završavaju proverljivi podaci, a gde počinje legenda.

Žika Živac je upravo tako postao mnogo poznatiji od svog stvarnog imena.

Za jedne je bio deo kriminalnog miljea tog vremena, za druge čovek kojeg je pratila reputacija izuzetne lojalnosti, dok ga je široka publika upoznala prvenstveno kroz pesmu Riblje čorbe.

Od beogradskog podzemlja do VIP lože

Još jedan detalj koji se godinama prepričavao dodatno je podgrevao priču o njegovom statusu.

Prema medijskim navodima, Živorad Savković je 2009. godine bio pozvan kao VIP gost u Sava centru povodom posete tadašnjeg ruskog predsednika Dmitrija Medvedeva Beogradu.

Ako se ima u vidu način na koji je njegovo ime predstavljano u pričama o beogradskom podzemlju, takva scena zvuči gotovo filmski – čovek o kojem su kružile brojne kriminalne priče našao se među gostima velikog državnog događaja.

Ipak, upravo ovakvi detalji pokazuju koliko je priča o Žiki Živcu vremenom prerasla njegovu ličnu biografiju.

Čovek koji je postao deo rok kulture

Bez obzira na to koje su priče o njemu bile potpuno tačne, koje su bile preuveličane, a koje nikada nisu do kraja potvrđene, jedna stvar je sigurna – Živorad Savković je postojao, a njegovo ime ostalo je zabeleženo i van priča o beogradskom podzemlju.

Riblja čorba i Bora Đorđević pretvorili su ga u deo rok kulture, pa su generacije slušalaca znale za Žiku Živca čak i kada nisu znale ništa o čoveku iza tog nadimka.

I možda je upravo to ono što njegovu priču čini toliko zanimljivom: za razliku od mnogih likova iz gradskih legendi, Žika Živac nije nastao u nečijoj mašti. Iza imena iz jedne od poznatijih pesama Riblje čorbe stajao je stvaran čovek, čiji je život vremenom postao gotovo nemoguće razdvojiti od mita koji ga je pratio.

Naslovna fotografija: Antonio Ahel/ATA Images